Skorzystaj z konsultacji!
Jesteśmy gotowi odpowiedzieć już teraz! Zapisz się na konsultację.
Wyrażam zgodę na przetwarzanie danych osobowych i akceptuję warunki umowy użytkownika oraz politykę prywatności.
W polskich sądach przybywa spraw dotyczących kredytów hipotecznych opartych na wskaźniku WIBOR. Najnowsze orzecznictwo pokazuje, że sądy coraz częściej analizują nie sam poziom oprocentowania, lecz ważność całych umów kredytowych, zwłaszcza w kontekście obowiązków informacyjnych banków wobec konsumentów.
23 października 2025 roku Sąd Okręgowy w Suwałkach wydał wyrok (sygnatura I C 600/23), w którym uznał umowę kredytu hipotecznego z WIBOR-em za nieważną. Sprawa dotyczyła kredytu udzielonego w 2021 roku. Sąd wskazał, że bank nie przekazał kredytobiorcy kluczowych informacji dotyczących:
W ocenie sądu brak tych informacji naruszał prawa konsumenta i uniemożliwiał świadome podjęcie decyzji o zawarciu umowy. W efekcie uznano, że umowa została zawarta z naruszeniem podstawowych zasad ochrony konsumenta.
Sprawa z Suwałk nie jest odosobniona. Do sądów w całej Polsce trafiają kolejne pozwy dotyczące kredytów złotowych z oprocentowaniem opartym na WIBOR-ze. Spory koncentrują się głównie na zarzutach, że:
W odpowiedzi banki podnoszą, że WIBOR jest wskaźnikiem regulowanym i powszechnie stosowanym, jednak sądy coraz częściej badają, czy sam fakt istnienia wskaźnika zwalniał bank z obowiązku szczegółowego informowania klienta.
Rok 2026 może być przełomowy dla kredytów WIBOR-owych. Na 12 lutego 2026 r. zaplanowano ogłoszenie wyroku TSUE w sprawie C-471/24 dotyczącej oceny mechanizmu WIBOR w kredytach z oprocentowaniem zmiennym.
To orzeczenie może otworzyć drogę do – szerzej – stwierdzania nieważności umów kredytowych lub – w węższym zakresie – modyfikowania ich warunków — np. poprzez eliminację WIBOR-u z oprocentowania, co byłoby analogiczne do sporów o kredyty frankowe.
Na obecnym etapie nie ma jeszcze jednolitej praktyki sądowej. Część sądów oddala pozwy, uznając WIBOR za wskaźnik zgodny z prawem, inne natomiast:
Wspólnym elementem coraz większej liczby wyroków jest nacisk na transparentność umów i realne poinformowanie konsumenta o ryzyku finansowym.
Choć nie doszło do zmiany przepisów ustawowych, zmieniła się praktyka ich stosowania. Sądy coraz częściej odwołują się do standardów ochrony konsumenta wynikających z prawa unijnego oraz wcześniejszego orzecznictwa w sprawach kredytów walutowych. Kredyty z WIBOR-em zaczynają być oceniane nie jako jednolity produkt bankowy, lecz indywidualne umowy, których ważność zależy od treści i sposobu ich przedstawienia klientowi.
Osoby posiadające kredyt hipoteczny oparty na WIBOR-ze coraz częściej decydują się na analizę swojej umowy pod kątem zgodności z prawem konsumenckim z kancelarią prawną. W praktyce obejmuje to sprawdzenie, czy bank w chwili zawierania umowy rzetelnie wyjaśnił mechanizm ustalania WIBOR-u, zakres ryzyka zmiennego oprocentowania oraz możliwe konsekwencje wzrostu stóp procentowych. Kredytobiorcy gromadzą dokumentację kredytową, historię spłat oraz materiały informacyjne przekazywane przez bank, a następnie kierują sprawy do sądów powszechnych. Część z nich decyduje się również na wstrzymanie dalszych działań do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Trybunał Sprawiedliwości UE w 2026 r., uznając ten wyrok za potencjalnie kluczowy dla dalszego losu kredytów opartych na WIBOR-ze.
Spory dotyczące kredytów hipotecznych opartych na WIBOR-ze wchodzą w nową fazę. Coraz częstsze wyroki sądów krajowych, w tym orzeczenia stwierdzające nieważność całych umów kredytowych, pokazują rosnące znaczenie obowiązków informacyjnych banków wobec konsumentów. Ostateczny kierunek orzecznictwa może zostać przesądzony przez planowany wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w 2026 r., który to wyrok może istotnie wpłynąć na dalsze losy kredytów ze zmiennym oprocentowaniem opartym na WIBOR-ze.